Un appunto

.
La vita – è il solo modo
per coprirsi di foglie,
prendere fiato sulla sabbia,
sollevarsi sulle ali;

essere un cane
o carezzarlo sul suo pelo caldo;

distinguere il dolore
da tutto ciò che dolore non è;

stare dentro gli eventi,
dileguarsi nelle vedute,
cercare il più piccolo errore.

Un’occasione eccezionale
per ricordare per un attimo
di che si è parlato
a luce spenta;

e almeno per una volta
inciampare in una pietra,
bagnarsi in qualche pioggia,
perdere le chiavi tra l’erba;
e seguire con gli occhi una scintilla nel vento;

e persistere nel non sapere
qualcosa d’importante.

.

( “Un appunto” Wislawa Szymborska)

Życie – jedyny sposób,
żeby obrastać liśćmi,

łapać oddech na piasku,
wzlatywać na skrzydłach;

być psem,
albo pogłaskać go po ciepłej sierści;

 

odróżniać ból
od wszystkiego, co nim nie jest;

 

mieścić się w wydarzeniach,
podziewać w widokach,

poszukiwać najmniejszej między omyłkami.

 

Wyjątkowa okazja,
żeby przez chwilę pamiętać,

o czym się rozmawiało
przy zgaszonej lampie;

 

i żeby raz przynajmniej
potknąć się o kamień,

zmoknąć na którymś deszczu,
zgubić klucze w trawie;

i wodzić wzrokiem za iskrą na wietrze;

 

i bez ustanku czegoś ważnego
nie wiedzieć.

.

(“Notatka”  Wisława Szymborska)

 

“LA GIOIA DI SCRIVERE  Tutte le poesie (1945-2009) ” 
Wisława Szymborska
– Adelphi Edizioni –
Traduzione: Pietro Marchesani